البته ما ان زمان درده  زندگي ميكرديم واتاق قالي (كارخانه)دوپنجره داشت كه هنگامي كه پشت دارقالي مي نشستيم پنجره ها پشت سر ما قرارميگرفت از پنجره ها مناظروطبيعت ده پيدا بود وباعث روحيه ميشد البته اتاق كاه گل بود وبيشتر نوركارخانه نيزتوسط اين پنجره ها تامين ميشد. ان زمان درده برق سراسري نبود وده يك موتوربرق داشت كه هنگام غروب خورشيد روشن ميشد وساعت 22الي 23شب خاموش ميشد. بيشتر زنهاي ده با همسايه هايشان درقالي بافي علاوه براينكه رقابت داشتند رفاقت هم داشتن وبا داد وستد نقش قالي رفاقت خود رابه اوج مي رساندند و زمانيكه نقش قاليشان با همديگرتداخل ميكرد به كمك همديگر ميرفتند.

 دراين ميان زنهاي مسن نيز بيكارنبوده ودر پس كردن رنگ و پپوله وپتون (پيچيدن نخ قالي دورچوب 20سانتي)به زنهاي قاليباف كمك ميكردند وبراي انها قصه وشعر وداستان ودرسهاي زندگي تعريف ميكردند.

فكر كنم دهه شصت روستاي عبدالله رونق خوبي داشت واكثرجوانها درده ساكن مي شدند. بياد دارم چندسال بعد ازفوت امام خميني زنهاي ده يك قالي بزرگي با كمك هم بافتند وبه حرم امام اهدا كردند.

البته خومان نیزدرسال ۱۳۸۵یک تخته فرش بافتيم.وبه قيمت ۱۲۸۵۰۰۰فروختيم.