وقتي سفر ميكني...

وقتي سفرمي كني  يك تجربه عملي تولد دوباره داري . با شرايطي كاملا جديد روبرو مي شوي  روزها آهسته  مي گذرد واكثراوقات زبان مردم را نمي فهمي  دقيقا مثل بچه اي كه تازه  از شكم مادربيرون امده است  دراين شرايط اهميت بيشتري براي انچه دراطرافت مي گذرد قائل مي شوي  چون ادامه حيات تو بستگي به ان دارد خودت نيزبيشتر دردسترس ديگران هستي چون انها ميتوانند درموقعيتهاي دشواربه توكمك كنند به علاوه هرلطفي كه خداوند درحقت ميكند شادماني بسياري برايت مي اورد انگار كه همه عمر بايد ان واقعه رادرخاطرنگه داري همه چيزبنظرت تازه مي ايد وبه همين دليل زيبايي هرچيز را درك ميكني وخوشبخت تر هستي. براي همين است كه زيارت هميشه يكي از عملي ترين راههاي رسيدن به اشراق است. براي ترك گناهان همواره بايد به پيش رفت وخود را با شرايط جديد همساز كرد تا بتوان هزاران خير و بركتي را كه زندگي به انان كه اماده پذيرش هستند ارزاني ميدارد دريافت كرد...

از كتاب سفربه دشت ستارگان پائلوكوئيلو